نص هرگز لازم نمىآيد . و از غرائب آنست كه مخاطب بجواب « آيهء تطهير » ارادهء حق تعالى اذهاب رجس و تطهير اهلبيت عليهم السّلام را دليل عدم عصمت اين حضرات گردانيده ، و دعاى جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله و سلم را باذهاب رجس و تطهير در حق أم سلمه ، تحصيل حاصل انگاشته ، و از سورهء فاتحه كه اهل اسلام در نماز يوميه آن را لا اقل ده مرتبه مىخوانند ، غفلت نموده و ندانسته كه جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله با وصف حصول هدايت بلكه هدايت هزارها بصراط مستقيم چگونه هر روز لا اقل پنج مرتبه طلب هدايت خود بصراط مستقيم مىفرمود ، آيا ( معاذ اللَّه ) هدايت با اين همه دعاى مكرر شبانه‌روزى حاصل نمىشد ، يا هر روز پنج مرتبه ( نعوذ باللّه ) فعل عبث و تحصيل حاصل واقع مىشد . پس عجب است كه با وصف جسارت بر اين اعتراض ركيك چگونه ايقاع اين اهتمام عظيم براى صرف بيان وجوب محبت جناب أمير المؤمنين عليه السلام كه ( معاذ اللَّه ) مفضول از محبت ثلاثه بوده ، و بارها بارشادات نبويه ثابت شده ، روا داشته ، و از لزوم عبث و تحصيل حاصل حسب افادهء خود نانديشيده . و نيز مخاطب در باب مكايد سؤال حضرت ابراهيم را در شب معراج كه او را از شيعهء على گرداند با وصف تشيع از ابتداى نبوت تحصيل حاصل دانسته ، تكذيب اين سؤال به اين دليل صريح الاختلال خواسته ، پس بنا بر اين حمل حديث غدير بر ايجاب محبت ممتنع گردد كه بسبب ثبوت ايجاب محبت در مقامات عديدهء اين حمل ، حسب افاده‌اش ، مستلزم تحصيل حاصل است ، در مكايد بعد ذكر اين عبارت كه باز حليمه